წინა თემაში ვნახეთ, როგორ ხდება სხვადასხვა სისტემაში მიღებული გამოცდილების კომპეტენციად ქცევა. თუმცა, იმისათვის, რომ ეს პროცესი წარმატებული იყოს, უნდა ვიცოდეთ, რეალურად ვინ დგას ჩვენს წინ: ბავშვი, რომელსაც ხელი უნდა ჩავკიდოთ, ზრდასრული, რომელსაც პრაქტიკული გამოსავალი სჭირდება, თუ დამოუკიდებელი მკვლევარი, რომელიც თავად გვიჩვენებს გზას?

სწორედ ამიტომ, ამ ლექციაში განვიხილავთ სწავლების სამ მიდგომას: პედაგოგიკას, ანდრაგოგიკასა და ჰევტაგოგიკას. ეს არ არის მხოლოდ თეორია, ეს არის იმ „უხილავი ფილტრების“ ნაკრები, რომლებითაც ჩვენ მოსწავლეს ვუყურებთ. ამ ფილტრების სწორი შერჩევა განსაზღვრავს, რამდენად შორს წავა ადამიანი ჩვენი დახმარებით.  განათლების ისტორიამ სამი დიდი ტალღა გამოიარა, რომლებმაც სწავლების მიდგომები სრულად შეცვალა:

• პედაგოგიკა (Pedagogy): მისი ფესვები ანტიკურ საბერძნეთშია, თუმცა როგორც მეცნიერული სისტემა მე-18 საუკუნეში ჩამოყალიბდა. თავდაპირველად ‘პედაგოგი’ (paid-os — ბავშვი, ago — წაყვანა) იყო მონა, რომელსაც ბავშვი სკოლამდე მიჰყავდა.

• ანდრაგოგიკა (Andragogy): ეს ტერმინი პირველად 1833 წელს გერმანელმა მასწავლებელმა, ალექსანდრე კაპმა გამოიყენა, რათა აღეწერა, რომ ზრდასრულებს ბავშვებისგან განსხვავებული მიდგომა სჭირდებათ.

• ჰევტაგოგიკა (Heutagogy): ეს სულ ახალი, 21-ე საუკუნის მიდგომაა. ტერმინი 2000 წელს ავსტრალიაში, სტიუარტ ჰეისისა და კრის კენიონის მიერ იქნა დამკვიდრებული, რათა ეპასუხა ინტერნეტის ეპოქის გამოწვევისთვის — როგორ ვმართოთ საკუთარი სწავლა დამოუკიდებლად.

ამ თემაში ჩვენ ამ სამ მიდგომას გავატარებთ 6 ფილტრში, სადაც სტრუქტურასა და მოქნილობასთან ერთად, მთავარ აქცენტს მიზანზე გავაკეთებთ — რისი მიღწევა გვსურს თითოეული მათგანით?

შეგახსენებ MoTArt-ის წესს: დააპაუზე ვიდეო ყოველ ჯერზე, როცა დაინახავ პაუზის ნიშანს ⏸️. დამატებითი ფაქტები დაგეხმარება დაინახო ის, რაც ერთი შეხედვით უხილავია. მზად ხარ? დავიწყოთ!

🎬 შემდეგ ლექციაზე: პირველ რიგში, დავბრუნდეთ ანტიკურ საბერძნეთში და ვნახოთ, რატომ იყო პირველი „პედაგოგი“ სინამდვილეში მონა და რატომ არის ეს მიდგომა დღესაც კრიტიკულად მნიშვნელოვანი ფუნდამენტური ცოდნის მისაღებად.