წინა ლექციაზე ვნახეთ, როგორ ხდება სხვადასხვა სისტემაში მიღებული გამოცდილების კომპეტენციად ქცევა. თუმცა, იმისათვის, რომ ეს პროცესი წარმატებული იყოს, უნდა ვიცოდეთ, რეალურად ვინ დგას ჩვენს წინ: ბავშვი, რომელსაც ხელი უნდა ჩავკიდოთ, ზრდასრული, რომელსაც პრაქტიკული გამოსავალი სჭირდება, თუ დამოუკიდებელი მკვლევარი, რომელიც თავად გვიჩვენებს გზას?

სწორედ ამიტომ, ამ ლექციაში განვიხილავთ სწავლების სამ მიდგომას. ეს არ არის მხოლოდ თეორია — ეს არის იმ „უხილავი ფილტრების“ ნაკრები, რომლებითაც ჩვენ მოსწავლეს ვუყურებთ. ამ ფილტრების სწორი შერჩევა განსაზღვრავს, რამდენად შორს წავა ადამიანი ჩვენი დახმარებით.

შეგახსენებ MoTArt-ის წესს: დააპაუზე ვიდეო ყოველ ჯერზე, როცა დაინახავ პაუზის ნიშანს ⏸️. მზად ხარ? დავიწყოთ!

1. პედაგოგიკა / Pedagogy

ეს არის სწავლების ტრადიციული მოდელი, სადაც მთელი პასუხისმგებლობა მასწავლებლის ხელშია.

1. პირველი გამოყენება: ანტიკური ხანა (როგორც პრაქტიკა), მე-18 საუკუნე (როგორც სისტემა).
2. მასწავლებლის როლი: ინსტრუქტორი. ის წყვეტს რა, როდის და როგორ ისწავლება.
3. მოსწავლის როლი: დამოკიდებული მიმღები.
4. მოტივაციის წყარო: გარეგანი (ნიშნები, დავალებები).
5. ინტერაქციის დონე: დაბალი (ცალმხრივი).
6. მთავარი შედეგი: ფუნდამენტური ცოდნის დაგროვება.

⏸️ (დამატებითი ინფორმაცია 1): ტერმინი „პედაგოგიკა“ სათავეს ანტიკური საბერძნეთიდან იღებს (paid-os — ბავშვი, ago — წაყვანა). თავდაპირველად პედაგოგი იყო მონა, რომელსაც ბავშვი სკოლამდე მიჰყავდა. დღეს ეს მიდგომა გამოიყენება იქ, სადაც მოსწავლეს არ აქვს საბაზისო ცოდნა და მასწავლებლის „მეგზურობა“ კრიტიკულია.

2. ანდრაგოგიკა / Andragogy

ზრდასრულთა სწავლების ხელოვნება, რომელიც აღიარებს, რომ ადამიანს უკვე აქვს საკუთარი გამოცდილება.

1. პირველი გამოყენება: 1833 წელი (ალექსანდრე კაპი).
2. მასწავლებლის როლი: ფასილიტატორი. პარტნიორი, რომელიც ეხმარება უნარის ათვისებაში.
3. მოსწავლის როლი: აქტიური გამომყენებელი.
4. მოტივაციის წყარო: შინაგანი (კარიერა, პრობლემის გადაჭრა).
5. ინტერაქციის დონე: მაღალი (ორმხრივი).
6. მთავარი შედეგი: კონკრეტული პრაქტიკული უნარების დაუფლება.

⏸️ (დამატებითი ინფორმაცია 2): ანდრაგოგიკის მამამთავარი, მალკოლმ ნოულსი, თვლიდა, რომ ზრდასრული ადამიანის სწავლა ეფექტურია მხოლოდ მაშინ, როცა ის ხედავს ცოდნის მყისიერ სარგებელს.

3. ჰევტაგოგიკა / Heutagogy

თვითმართვადი სწავლების უმაღლესი საფეხური, სადაც სწავლა ცხოვრების სტილია.

1. პირველი გამოყენება: 2000 წელი (ჰეისი და კენიონი).
2. მასწავლებლის როლი: მენტორი და რესურსი.
3. მოსწავლის როლი: დამოუკიდებელი არქიტექტორი.
4. მოტივაციის წყარო: თვითაქტუალიზაცია (ინტერესი).
5. ინტერაქციის დონე: უმაღლესი (ქსელური/მრავალმხრივი).
6. მთავარი შედეგი: სწავლის უნარის განვითარება.

⏸️ (დამატებითი ინფორმაცია 3): ჰევტაგოგიკაში მოსწავლე თავად განსაზღვრავს სწავლის ტრაექტორიას. ეს მიდგომა პასუხობს 21-ე საუკუნის გამოწვევას — „ისწავლო, როგორ ისწავლო“ (Learn how to learn).

სამახსოვრო 1.4. სწავლების მიდგომების შედარება

…

ამით ჩვენ დავასრულეთ პირველი თემა — „სწავლების ორგანიზებასთან დაკავშირებულ ტერმინთა პრაქტიკული გამოყენება“. ჩვენ უკვე ვიცით, როგორ ავაწყოთ სწავლების „ჩონჩხი“: ფორმატები, ფორმები, სისტემები და მიდგომები. MoTArt-ის გზა სწორედ პედაგოგიკიდან ჰევტაგოგიკისკენ გადასვლაა — ადამიანის გათავისუფლება სწავლის პროცესში.

შემდეგ თემაში:

ახლა დროა, ეს „ჩონჩხი“ შინაარსით შევავსოთ. მომდევნო თემაა — „სწავლების შინაარსსა და როლებთან დაკავშირებული ტერმინები“. აქ ჩვენ ჩავუღრმავდებით იმას, თუ ვინ ვართ ჩვენ პროცესში და როგორ ხდება ცოდნის რეალური ტრანსფორმაცია.

მომდევნო ლექციაზე განვიხილავთ: ლექცია 2.1. აკადემიური VS პრაქტიკული VS მხარდამჭერი როლები. გავარკვევთ, როდის უნდა ვიყოთ ლექტორები, როდის — ტრენერები და როდის — მენტორები ან ქოუჩები.

მომავალ ლექციამდე!